Warning: count(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /var/www/archive/archief03/libraries/cms/application/cms.php on line 464

janus

Wijk bij Duurstede, 10 april 2015. Op tweede paasdag werd het nieuwe Wijkse “Dikke” bier gepresenteerd op de Markt. Dat wist ik niet, dus reed ik mijn auto verbijsterd vast in de menigte die zich daar had gevormd. Met claxon- en lichtsignalen deed ik verwoede pogingen om de plechtigheid die schijnbaar in volle gang was te verstoren, maar je weet hoe het gaat als er iets voor niks wordt weggegeven. Dat laten mensen zich niet zomaar ontzeggen. Zeker niet door een gefrustreerde automobilist die wel iets anders te doen heeft dan zich weer door een optreden van de stadsdichter en zich eindeloos voortslepend amateurtoneel heen te worstelen. Ik zag het publiek steeds onrustiger worden en loeren op strategische posities ten opzichte van de biertap. De sfeer werd al snel rellerig en het was duidelijk dat ik hier met een tank nog niet doorheen zou komen. Inwendig vloekend zette ik de auto in zijn achteruit.

Door de berichtgeving op Ditiswijk ben ik inmiddels op de hoogte van wat zich die middag heeft afgespeeld. Waarschijnlijk waren het weer de bekende gezichten die elkaar tevreden grijnzend schouderklopjes stonden te geven en het mij onmogelijk maakten om op een normale manier de Markt over te rijden. Zien, gezien worden en zoveel mogelijk gratis consumpties naar je toe harken, dat was wederom het motto. Het zag zwart van de wijndrinkers, laten we het daar op houden. Onwennig naar hun glas kijkend en zich afvragend wat ze in vredesnaam met dat rare schuim moeten doen. Dat zijn ze niet gewend. En elkaar maar geruststellen dat het hier echt om een speciaal biertje gaat. Want pils is voor bouwvakkers. Lang geleden, toen we in Wijk nog politie hadden, kon je zomaar een bekeuring krijgen als je je met een glas/fles/blikje bier op de openbare weg bevond. Daar leek niemand zich nu druk om te maken. Gratis is gratis.

Maar goed, meer aandacht voor bier kan ik alleen maar toejuichen. Want dat betekent dat het een keer niet over wijn gaat. Hoog tijd dat het opgeklopte sfeertje dat daaromheen hangt een keer verdwijnt. Laten we nou eens eerlijk zijn tegen elkaar: het is niet te zuipen. Met name rode wijn, dat lauwwarme bocht. Ik krijg al hoofdpijn als ik een etiket zie. En de mythe maar stug in stand houden met zijn allen, met wijnreisjes, wijnhandboeken, wijncursussen. Een beetje lyrisch doen over een glaasje druivensap dat te lang op de plank heeft gelegen. Het is allemaal kuddegedrag. Neem nou die wijnproeverijen, waar mannen met een trui over hun schouders staan te gorgelen en vervolgens een warme straal opgeven in een spuugbakje. En dan driftig meeknikken als de cursusleider met een roodpaarse waas op zijn voortanden stelt dat we hier te maken hebben met een meisjesachtige Rioja met een melige afdronk, waarbij smaaktechnisch vooral het vleugje ebbenhout hoog achter in de keel opvalt. Quasi wetenschappelijk geneuzel.

Ook zoiets, het moet worden geserveerd op kamertemperatuur. En omdat je er geen zak aan vindt en dus al gauw een uurtje zit te nippen met het glas in je klamme handen neemt de warmte van dat goedje alleen maar toe. Dat is helemaal funest. Ik slik geen vloeistoffen door die min of meer op lichaamstemperatuur zijn. Dat vind ik meer iets voor vrouwen. Wijn voorproeven in een restaurant, dat is ook zo’n poppenkast. Dat heb je met bier niet, dat iemand luid smakkend en snuivend doet alsof hij de kwaliteit zit in te schatten terwijl zijn tafelgenoten ademloos toekijken. Zure troep is het. Heb je ooit iemand horen vragen hoe je een biervlek uit de vloerbedekking krijgt? Dat bedoel ik. Daar is alles mee gezegd.

Janus 


Wij gebruiken cookies om de website te verbeteren. EU-wetgeving bepaalt dat wij u om toestemming moeten vragen. Meer weten over cookies en hoe ze te verwijderen, lees ons  privacy beleid.

  Ik accepteer cookies van deze website.
EU Cookie Directive Module Information